Een dwaling van de wil

Lidia Ginzburg

paperback/ gebrocheerd: € 11.35
ISBN: 978-90-6143-212-8, 126 blz., January 1991
Gewicht: 170 gram.

Uitgever: Uitgeverij Pegasus

beschrijving

De Russische schrijfster en literatuurwetenschapper Lidia Ginzburg (1902-1990) was jarenlang alleen in kleine kring bekend als auteur van studies over Franse en Russische literatuur.
‘Omsingeld’, haar indrukwekkende novelle over het beleg van Leningrad, maakte haar in Nederland beroemd. Het in 1988 verschenen boek werd geprezen om zijn ‘absoluut eigen toon’ en zijn ‘even persoonlijke constructie’.

Boek

De twee in ‘Een dwaling van de wil’ opgenomen vertellingen zijn wat stijl en vorm betreft verwant aan ‘Omsingeld’: Ginzburg combineert ook hier op originele wijze verhaal en essay. De bundel opent met ‘Terug naar het uitgangspunt’, een in 1938 geschreven filosofische vertelling, waarin Lidia Ginzburg een antwoord zoekt op de vraag wat de dood betekent voor mensen die niet in een hiernamaals geloven. Ze analyseert begrafenisrituelen, bestudeert begraafplaatsen, onderzoekt in gesprekken met vrienden begrippen als moed, doodsverachting, lafheid en doodsangst.
In ‘Een dwaling van de wil’ geschreven in de jaren tachtig, vertelt Lidia Ginzburg ‘de geschiedenis van een schuld. De schuld van een man, N geheten’. De moeizame verhouding met zijn vader en zijn schuldgevoelens na diens dood vormen de kern van een verhaal dat zich evengoed laat lezen als een literaire studie over schuld en berouw.
De vertaling is van Jan Robert Braat, het nawoord is van Antoine Verbij.

Persstemmen

De Groene, Jacq Vogelaar:
…‘Er is een onlosmakelijke band tussen literatuur en ethiek’, schrijft Ginzburg in haar studie over psychologisch proza. Hetzelfde begrip speelt in dit boek een belangrijke rol. Een gesprekspartner laat ze zeggen dat ethiek begint, eindigt en totaal voortkomt uit denken over de dood, nadat zij al in het begin de vraag heeft gesteld hoe je zonder een theorie van de dood de zin van werk, denken, liefde en staat kunt definiëren. Nee, niet om de zin van het leven gaat het, vooral niet wanneer die een bovenaards begrip zou inhouden, maar om de waarde ervan, dus om de persoon die deze waarde zoekt. Systematisch weekt Ginzburg haar centrale begrippen los uit een verhullende grootspraak.
…Zoals Ginzburg zelf zegt, ‘moet de weg terug worden gevonden naar de dood in het enkelvoud, de vertraagde dood…’ Een even primaire als bijna onmogelijke eis in een massamaatschappij.

Meer boekennieuws op Facebook.

ingezonden mededeling: