Schaduwen in de spiegel

polyfoon-caleidoscopische roman

Sanne Steers

paperback/ gebrocheerd: € 24.95: GRATIS verzending! (NL)
ISBN: 978-90-77754-37-5, 383 blz., December 2007

Uitgever: De Troubadour

trefwoorden: roman, psychologische roman, vernieuwende literatuur, polyfoon-caleidoscopische roman, experimentele roman, streekroman, prozapoëzie, verhalenbundel, kunst

Sanne Steers: Schaduwen in de spiegel

'Schaduwen in de spiegel' zijn die dingen die iemand eigenlijk alleen maar vanuit zijn ooghoek waar kan nemen - zodra je er echt naar kijkt en er op focust zijn ze verdwenen, of blijken heel wat anders te zijn dan je dacht.

Wat er na een gesprek of toevallige ontmoeting met een medemens blijft hangen heeft dat zelfde onbenoembare als een schaduw in een spiegel: je kunt het niet vangen, maar toch heeft het invloed op je. Want de medemens zag jou toch niet zoals je jezelf 'van binnenuit' kent. Maar je weet dat je méér bent dan dat kleine deel wat die toevallige passant in je leven van je zag.

Is een mens zijn binnenkant, zijn buitenkant, of hoe hij zich gedraagt in de interactie met andere mensen?
Veranderen mensen door die interactie of blijven ze uiteindelijk toch gewoon 'zichzelf'?

Dit zijn geen zwaar psychologische vragen die in het boek 'behandeld'(en al dan niet beantwoord) worden, maar het is de nasmaak die je bijblijft als je het leest.

Misschien zijn mensen nog het meeste als muziekinstrumenten: ieder op zich kunnen ze een eigen liedje spelen, maar muziek krijg je pas als de stemmen zich dooreen weven tot een optelsom van hun klanken.

Zo gaat dat in deze roman ook: alleen is het geen optelsom van klanken, maar van kijkrichtingen, van perspectieven.

In de twaalfde eeuw maakte men in de muziek de wereldschokkende stap om niet langer 'meerstemmig' te musiceren/zingen door op verschillende toonhoogten in wezen hetzelfde te zingen, maar door de stemmen te laten vervlechten. Dat noemde men de polyfone (= meerstemmige) harmonie (= samenklank). De optelsom van de stemmen vormde de nieuwe orden van een samengestelde klank.

Zo is het ook in deze roman, die is niet als een vertellersverhaal vanuit één gezichtshoek kijkend naar de gebeurtenissen, het is ook geen psychologische roman waarin de ontwikkeling van één of enkele personen (en hun perspectieven) de hoofdtoon vormt van de roman.
Nee, in deze roman is het de optelsom van al die kleine verhalen van zich al dan niet psychologisch ontwikkelende personen, de meerstemmige samenklank (polyfonie) van al die perspectieven en invalshoeken (caleidoscopie) van de 'meespelende personages' (mensen, planten, landstreken).

Het klinkt allemaal misschien wat moeilijk, maar in wezen is het een verhaal als een liedje, een liedje van het leven waarin gewone kleine alledaagsheden voor degenen die het beleven van 'wereldbelang' zijn. Een levensliedje om te verpozen, of eigenlijk misschien wel gewoon een soort streekroman.

Het leest lekker door, alle 376 bladzijden lang, laat je achter met een gevoel "dit smaakt naar meer" - en zo hoort het toch eigenlijk ook? Lezen ter verpozing, niet omdat het 'moet'?

Veel plezier met 'Schaduwen in de spiegel' van Sanne Steers!

Figuren/plaatjes:


Meer boekennieuws op Facebook.

ingezonden mededeling: