trefwoorden: Immanuel Kant, kritische filosofie, wijsbegeerte
Dit essay is het resultaat van een zoektocht die begonnen is met twijfels omtrent een politieke overtuiging. Twijfels waaruit aloude vragen naar voren kwamen als ‘Wat is de mens eigenlijk voor een entiteit?’, ‘Tot waar reiken de vermogens van de mens?’ en ‘Wat moet een mens doen?’. Dat maakte deze zoektocht tot een filosofische zoektocht. Een zoektocht die niet beperkt is gebleven tot westerse filosofie, maar die tevens oosterse filosofie heeft aangedaan.
Het resultaat is een variatie op de kritische filosofie van Immanuel Kant (17 april 1724 – 12 februari 1804). Een variatie waarin een poging wordt ondernomen de tegenstelling tussen idealisme en realisme te overstijgen en het begrip vrijheid opnieuw vorm te geven aan de hand van het centrale thema van de Kyoto-school ‘sunyata’ dat ‘leegte’ betekent. Desalniettemin blijft de categorische imperatief, waar Immanuel Kant mede zijn roem aan heeft te danken, overeind als morele grondregel. Sterker nog, de reikwijdte van de categorische imperatief wordt in deze variatie op Kants kritische filosofie zelfs wat groter.